Zuur-base-titratie II

Samenvatting

Voer een zuur-base titratie uit om de concentratie van een onbekende azijnzuuroplossing te bepalen met behulp van een natriumhydroxide-titrant. Dit laboratorium benadrukt visuele metingen met betrekking tot de meniscus van de buret en ondersteunt twee verschillende configuraties.

De eerste is voor een potentiometrische aanpak: je hebt toegang tot een digitale pH-sensor en je kunt deze gebruiken om te bepalen wanneer de onbekende oplossing geneutraliseerd is.

De tweede is voor een colorimetrische aanpak: je kunt vertrouwen op de kleurverandering door de aanwezigheid van een fenolftaleïne-indicator, zonder een digitale pH-sensor beschikbaar te hebben.

Zuur-base Titratie

Titraties zijn een volumetrische methode die is gebaseerd op het meten van de hoeveelheid reagens met een bekende concentratie (bekend als een primair standaard) die wordt verbruikt door een monster met onbekende concentratie, bekend als analyte.

De titratie wordt uitgevoerd door het toevoegen van de titrant aan de analyte met behulp van een buret, zodat een chemisch equivalent tussen de titrant en de analyte wordt verkregen. Dit wordt het "equivalentiepunt" genoemd en het is een theoretische waarde die experimenteel niet kan worden bepaald.

De experimentele schatting van dit punt wordt verkregen via een benadering die bekend staat als het "eindpunt". Dit wordt bepaald door een fysieke verandering. In dat geval wordt de kleurverandering van de oplossing bereikt na het toevoegen van een indicatorstof: een stof die van kleur verandert binnen bepaalde pH-waardes.

Voor de zuur-base titratie gebruiken we een fenolftaleïne-indicator die lichtroze wordt na een pH van ongeveer 8,4, wat een waarde is die zeer dicht bij het equivalentiepunt ligt in de meest voorkomende zuur-base titraties.

Alternatief kan in de potentiometrische configuratie een digitale pH-sensor worden gebruikt om het "equivalentiepunt" te bepalen.

Colorimetrische vs Potentiometrische benadering

De colorimetrische benadering vertrouwt op de kleurverandering die wordt geleverd door de fenolftaleïne-indicator. De potentiometrische benadering vertrouwt in plaats daarvan op de pH-stijging die wordt gemeten door de digitale sensor. In deze versie van het laboratorium zijn er twee verschillende configuraties beschikbaar, één voor elke aanpak. In de colorimetrische configuratie kunnen studenten de digitale pH-sensor niet zien.

Verschillen met het Zuur-Base Titratie II-laboratorium

In deze versie van het laboratorium (Zuur-Base Titratie II) kun je de zuur-base titratie uitvoeren voor een onbekende azijnzuuroplossing. In de andere versie van het laboratorium (zie Zuur-Base Titratie I) kun je de zuur-base titratie uitvoeren voor een citroenzuuroplossing.

Deze versie van het laboratorium legt de nadruk op visuele buretmetingen, inclusief het correct aflezen van de meniscus in de buret. De andere versie van het laboratorium (zie Zuur-Base Titratie I) legt hier geen nadruk op en richt zich in plaats daarvan op de berekeningen.

Ook kun je in deze versie kiezen tussen twee verschillende configuraties: één voor de potentiometrische aanpak en één voor de colorimetrische aanpak. De configuratie voor de colorimetrische aanpak toont de pH-sensor niet. In de andere versie van het laboratorium (zie Zuur-Base Titratie I) is er één enkele configuratie en wordt de sensor altijd getoond.